DAlmanya'nın büyük şehirlerindeki kiralar artmaya devam ediyor ve birçok vatandaşın mali sınırlarını zorluyor. Alman Kiracılar Birliği (DMB) Başkanı Lukas Siebkotten, “Yaklaşık yedi milyon kiracı hane, konut maliyetleri nedeniyle aşırı yük altında ve harcanabilir net hane gelirinin yüzde 30'undan fazlasını kiraya ödüyor” diyor.
Yüzde 30 eşiğinin altındaki kiralık daireler genellikle uygun fiyatlı olarak kabul ediliyor, ancak gelir arttıkça bu oran giderek azalıyor.
Ancak ImmoHaberler emlak portalından alınan istatistiklerin gösterdiği gibi (WELT gibi, Axel Springer'a ait) ortalama gelir elde edenler aslında zor zamanlar geçiriyor. Buna göre, 106 bağımsız şehrin 45'inde bekar haneler artık yeni bir kira sözleşmesi için net gelirlerinin yüzde 30'undan fazlasını ödemek zorunda.
ayrıca oku
Kira bedelinin çok daha yüksek olması alışılmadık bir durum değil ve bu durum bir sorun haline geliyor. Bu nedenle kiracılar derneği uzun zamandır beyaz yakalı ceza hukukundaki kira tefeciliği paragrafında reform yapılması çağrısında bulunuyor.
Kira tefeciliği, bir ev sahibinin yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde 20 veya 50 üzerinde bir fiyat talep etmesi durumunda ortaya çıkar. Kiracılar derneği, “Uygulamada, bürokratik engellerin çok yüksek olması nedeniyle yasa bugün neredeyse hiç kullanılmıyor” diye şikayet ediyor – üstelik sadece bu da değil.
Federal Konsey de reformdan yana ve iki yıl önce kiracıların fahiş kiralara karşı harekete geçmesini kolaylaştıracak bir yasa teklifi sunmuştu. Son olarak Kuzey Ren-Vestfalya İnşaat Bakanı Ina Scharrenbach (CDU), WELT ile yaptığı röportajda tefecilik paragrafının sıkılaştırılması çağrısında bulundu.
ayrıca oku
Yeni binaya eşyalı daire
Ancak şu ana kadar federal hükümet, özellikle de Federal Adalet Bakanlığı (BMJ) bunu engelledi. Kiracılar derneği yeni bir yasal görüşle federal hükümetin iddialarını çürütmeye çalışıyor.
Avrupa Üniversitesi Viadrina Frankfurt'tan (Oder) raporun yazarı Kilian Wegner şu sonuca varıyor: “Federal Konseyin taslağı anayasal olarak zararsızdır.”
Kira tefeciliği için iki paragraf
Alman hukukunda kira tefeciliğine ilişkin iki fıkra bulunmaktadır. Ekonomik Suçlar Yasası'nın 5. Maddesi, yerel karşılaştırmalı kirayı yüzde 20'den fazla aşan ve ev sahibinin özellikle yerel arz kıtlığını istismar etmesi durumunda bir kira düzeyini makul olmayan olarak tanımlamaktadır.
Gerçek “kira tefeciliği” terimi Ceza Kanununun 291. Maddesinde tanımlanmaktadır ve talep edilen kiranın yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde 50'sinden fazla olması ve ev sahibinin kiracının bilgisizliğinden veya deneyimsizliğinden yararlanması durumunda ortaya çıkar.
DMB Başkanı Siebkotten, “Son yıllarda, kira tefeciliğini kanıtlamak Federal Adalet Divanı'nın içtihatları nedeniyle oldukça zorlaştı” diye şikayet ediyor. Frankfurt am Main'deki Konut Ofisi başkanı Katharina Wagner, raporu sunarken örnekler verdi: “Mahkeme duruşmalarında raporun sahada çok az tedarik olduğunu kanıtlaması gerekiyor” dedi Wagner.
ayrıca oku
“Daha sonra kiracının bireysel durumunun özel olarak istismar edilip edilmediği açıklığa kavuşturuluyor ve ardından kiracının yaşam koşullarına ilişkin onlarca çok ayrıntılı soru soruluyor: Kaç daireye baktı, bilgi almak için hangi portalları kullandı, nerede reddedildi ve neden? hiç Frankfurt'ta bir daire mi arıyordu, başka bir yerde değil mi?”
Ofis yöneticisinin bakış açısına göre bu durum saçma pazarlık süreçlerine yol açıyor ve bu sürecin sonunda kiracıların fiyatın bariz bir şekilde aşırı olduğunu yasal olarak kanıtlama şansı neredeyse olmuyor.
Ancak bunun ev sahipleri için ölümcül sonuçları olabilir. 50.000 avroya kadar para cezası riski bulunuyor ve ödenen fazla kiranın yine de geri ödenmesi gerekiyor. Wagner, “Bizim için mesele ceza değil” diye temin ediyor.
ayrıca oku
Geçen yıl neredeyse beş haneli bir miktar toplandı ve bu “bahsetmeye değmez”. “Bu, kiracıların daha az ödeme yapması ve şehirde orta sınıfa konut sağlanmasıyla ilgili.” Pek çok başka şehir de tefecilik yasalarının reformundan yana.
Avukat Wegner, kiracıların yasal metindeki iki ispat yükümlülüğünden kurtulmasını öneriyor: Bir yandan, kiracıların tam olarak bu tek daireye acilen ihtiyaç duyduklarını mahkemede kanıtlamaları gerekiyor ki bu da pratikte pek mümkün değil. Öte yandan, buna benzer bir daire bulamadıklarını da göstermeleri gerekiyor. Silinmesi gereken tam olarak bu iki kuraldır.
Wegner, “Adalet Bakanlığı aynı zamanda suçluluk ilkesine ilişkin şüphelerini de ifade ediyor” diyor; yani bir ev sahibinin kasıtlı olarak para cezası talep edilebilecek kadar büyük bir suça maruz kalıp kalmadığı.
Burada üçüncü taraflardan içerik bulacaksınız
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.
Avukat, “Bunu hiç anlayamıyorum” dedi, “Almanya'da kuralların en küçük ihlallerinde bile yüksek para cezaları uygulanıyor.” Ve ayrıca: “Daha çok siyasi nedenler var gibi görünüyor.”
Kira tefeciliğini kira kontrolünden ayırmak gerekir. Bu, yeni sözleşme kiralarını yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde on üzerinde sınırlıyor. Ancak bazı istisnalar vardır ve kiracıların medeni kanunda belirtilen bu kuralı bizzat uygulaması gerekir.
Piyasa değerlendirmeleri özellikle belediye, kooperatif ve daha büyük özel kiralama şirketlerinin bu kurala uyduğunu gösteriyor. Ancak özel olarak kiralanan dairelerde bu araç genellikle göz ardı edilir.
Yüzde 30 eşiğinin altındaki kiralık daireler genellikle uygun fiyatlı olarak kabul ediliyor, ancak gelir arttıkça bu oran giderek azalıyor.
Ancak ImmoHaberler emlak portalından alınan istatistiklerin gösterdiği gibi (WELT gibi, Axel Springer'a ait) ortalama gelir elde edenler aslında zor zamanlar geçiriyor. Buna göre, 106 bağımsız şehrin 45'inde bekar haneler artık yeni bir kira sözleşmesi için net gelirlerinin yüzde 30'undan fazlasını ödemek zorunda.
ayrıca oku
Kira bedelinin çok daha yüksek olması alışılmadık bir durum değil ve bu durum bir sorun haline geliyor. Bu nedenle kiracılar derneği uzun zamandır beyaz yakalı ceza hukukundaki kira tefeciliği paragrafında reform yapılması çağrısında bulunuyor.
Kira tefeciliği, bir ev sahibinin yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde 20 veya 50 üzerinde bir fiyat talep etmesi durumunda ortaya çıkar. Kiracılar derneği, “Uygulamada, bürokratik engellerin çok yüksek olması nedeniyle yasa bugün neredeyse hiç kullanılmıyor” diye şikayet ediyor – üstelik sadece bu da değil.
Federal Konsey de reformdan yana ve iki yıl önce kiracıların fahiş kiralara karşı harekete geçmesini kolaylaştıracak bir yasa teklifi sunmuştu. Son olarak Kuzey Ren-Vestfalya İnşaat Bakanı Ina Scharrenbach (CDU), WELT ile yaptığı röportajda tefecilik paragrafının sıkılaştırılması çağrısında bulundu.
ayrıca oku
![](https://img.welt.de/img/finanzen/immobilien/mobile250983616/9262507957-ci102l-w1024/Facades-of-renovated-pre-war-residential-buildings-in-the-district-of-Prenzlauer.jpg)
Yeni binaya eşyalı daire
Ancak şu ana kadar federal hükümet, özellikle de Federal Adalet Bakanlığı (BMJ) bunu engelledi. Kiracılar derneği yeni bir yasal görüşle federal hükümetin iddialarını çürütmeye çalışıyor.
Avrupa Üniversitesi Viadrina Frankfurt'tan (Oder) raporun yazarı Kilian Wegner şu sonuca varıyor: “Federal Konseyin taslağı anayasal olarak zararsızdır.”
Kira tefeciliği için iki paragraf
Alman hukukunda kira tefeciliğine ilişkin iki fıkra bulunmaktadır. Ekonomik Suçlar Yasası'nın 5. Maddesi, yerel karşılaştırmalı kirayı yüzde 20'den fazla aşan ve ev sahibinin özellikle yerel arz kıtlığını istismar etmesi durumunda bir kira düzeyini makul olmayan olarak tanımlamaktadır.
Gerçek “kira tefeciliği” terimi Ceza Kanununun 291. Maddesinde tanımlanmaktadır ve talep edilen kiranın yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde 50'sinden fazla olması ve ev sahibinin kiracının bilgisizliğinden veya deneyimsizliğinden yararlanması durumunda ortaya çıkar.
DMB Başkanı Siebkotten, “Son yıllarda, kira tefeciliğini kanıtlamak Federal Adalet Divanı'nın içtihatları nedeniyle oldukça zorlaştı” diye şikayet ediyor. Frankfurt am Main'deki Konut Ofisi başkanı Katharina Wagner, raporu sunarken örnekler verdi: “Mahkeme duruşmalarında raporun sahada çok az tedarik olduğunu kanıtlaması gerekiyor” dedi Wagner.
ayrıca oku
![](https://img.welt.de/img/finanzen/immobilien/mobile249524686/9882500357-ci102l-w1024/DWO-Teaser-FI-Sozialwohnungen-mw-Kopie.jpg)
“Daha sonra kiracının bireysel durumunun özel olarak istismar edilip edilmediği açıklığa kavuşturuluyor ve ardından kiracının yaşam koşullarına ilişkin onlarca çok ayrıntılı soru soruluyor: Kaç daireye baktı, bilgi almak için hangi portalları kullandı, nerede reddedildi ve neden? hiç Frankfurt'ta bir daire mi arıyordu, başka bir yerde değil mi?”
Ofis yöneticisinin bakış açısına göre bu durum saçma pazarlık süreçlerine yol açıyor ve bu sürecin sonunda kiracıların fiyatın bariz bir şekilde aşırı olduğunu yasal olarak kanıtlama şansı neredeyse olmuyor.
Ancak bunun ev sahipleri için ölümcül sonuçları olabilir. 50.000 avroya kadar para cezası riski bulunuyor ve ödenen fazla kiranın yine de geri ödenmesi gerekiyor. Wagner, “Bizim için mesele ceza değil” diye temin ediyor.
ayrıca oku
![WamS TT Living](https://img.welt.de/img/wirtschaft/mobile248950540/3142506707-ci102l-w1024/WamS-TT-Wohnen.jpg)
Geçen yıl neredeyse beş haneli bir miktar toplandı ve bu “bahsetmeye değmez”. “Bu, kiracıların daha az ödeme yapması ve şehirde orta sınıfa konut sağlanmasıyla ilgili.” Pek çok başka şehir de tefecilik yasalarının reformundan yana.
Avukat Wegner, kiracıların yasal metindeki iki ispat yükümlülüğünden kurtulmasını öneriyor: Bir yandan, kiracıların tam olarak bu tek daireye acilen ihtiyaç duyduklarını mahkemede kanıtlamaları gerekiyor ki bu da pratikte pek mümkün değil. Öte yandan, buna benzer bir daire bulamadıklarını da göstermeleri gerekiyor. Silinmesi gereken tam olarak bu iki kuraldır.
Wegner, “Adalet Bakanlığı aynı zamanda suçluluk ilkesine ilişkin şüphelerini de ifade ediyor” diyor; yani bir ev sahibinin kasıtlı olarak para cezası talep edilebilecek kadar büyük bir suça maruz kalıp kalmadığı.
Burada üçüncü taraflardan içerik bulacaksınız
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.
Avukat, “Bunu hiç anlayamıyorum” dedi, “Almanya'da kuralların en küçük ihlallerinde bile yüksek para cezaları uygulanıyor.” Ve ayrıca: “Daha çok siyasi nedenler var gibi görünüyor.”
Kira tefeciliğini kira kontrolünden ayırmak gerekir. Bu, yeni sözleşme kiralarını yerel karşılaştırmalı kiranın yüzde on üzerinde sınırlıyor. Ancak bazı istisnalar vardır ve kiracıların medeni kanunda belirtilen bu kuralı bizzat uygulaması gerekir.
Piyasa değerlendirmeleri özellikle belediye, kooperatif ve daha büyük özel kiralama şirketlerinin bu kurala uyduğunu gösteriyor. Ancak özel olarak kiralanan dairelerde bu araç genellikle göz ardı edilir.